ارتباط با امام زمان (عج) در عصر غیبت

یک نتیجه ایی کــه مـی تــوان از کــل بحث گرفت و به نظر نمی آید که با ادله ارائه شده مغایر باشد این است کـــه مـدعـیـان ارتباط و دیدن امام زمان (عج) دروغگو و کذاب مفتر هستند ... این نکته ایی بسیار مــهــم هـست کـــه سخنان افرادی که مدعی هستند ، ایشان را می بینند و با ایشان رابطه دارند را رها کنیم و به ادعای آنها توجه نکنیم.
اما نکته قابل توجه که این مقاله زیــاد بــر روی آن متمرکــز نشده ایــن است که بر اساس توقیع شریف ، مدعیان مشاهده دروغـگـو هستند ... امـــا گفته نشده کـه اصلا امکان دیدن وجود ندارد ...
به عبارت دیگر کسانی که بــا ایشان ارتباط دارند هــرگــز ادعا ندارند و این ارتباط را آشــکــار نـمـی کنند ... به عبارتی ساده تر این توفیق مخصوص افــراد خاصی می باشد که از نظر درجـات ایمانی به مراتب بالایی رسیده اند و بنابراین این توفیقات از ناحیه مقدسه (عج) به این افراد عطا می شود. بنابراین امکان ارتباط در عصر غیبت وجود دارد ، امــا کسانی کـــه واقعا دارای ایـن ارتباطات هستند ، از گفتن و آشکار کردن این ارتباطات منع شده اند و افراد مــدعــی همگی کذاب مفتر می باشند. < ادامه >

وظایف کلی منتظران :

- وظيفه مـهم ديگرى كه هر شيعه منتظر بر عهده دارد تهذيب نفس و آراستن خود به اخلاق نيكو است، چنانكه در روايتى كه نعمانى به سند خود از امام صادق (ع)، نقل مى ‏كند آمده است :
«هر كس دوست مى ‏دارد از يــاران حضرت قائم (ع) ، باشد بايد كه منتظر باشد و در اين حال به پرهيزكارى و اخلاق نيكو رفتار نمايد، در حالي كه منتظر باشد ، پـس چنانچه بميرد و پس از مردنش قائم (ع) ، بپاخيزد، پاداش او همچون پاداش كسى خواهد بود كه آن حضرت را درك كرده است ، پس كوشش كنيد و در انتظار بمانيد ، گوارا باد شما را اى گروه مشمول رحمت ‏خداوند.»
موضوع تهذيب نفس و دورى گـزيدن از گناهان و اعمال ناشايست، به عنوان يكى از وظايف منتظران در عصر غيبت، از چنان اهميتى برخوردار است كه در توقيع شريفى كه از ناحيه مقدسه حضرت صاحب الامر بــه مــرحــوم شيخ مفيد، رحمة ‏الله عـليه، صادر گرديده ، اعــمال ناشايست و گناهانى كه از شيعيان آن حضرت سر مى‏ زند ، يــكــى از اسباب و يـا تنها سبب طولانى شدن غيبت و دورى شيعيان از لقاى آن بدر منير شمرده شده است :
«... پس تنها چيزى كه مــا را از آنــان (شيعيان) پوشيده مى ‏دارد، همانا چيزهـاى نــاخــوشايندى اسـت كــه از ايشان به ما مى ‏رسد و خوشايند ما نيست و از آنان انتظار نمى ‏رود.»

- آيــا اگر هر شيعه منتظر در آغاز هر روز، با حضور و توجه، چنين عهد و پيمانى را با امــام و مـقـتـداى خــود تجديد نمايد ، هرگز تن به ركود ، ذلت و خوارى و ظلم و بى ‏عدالتى خواهد داد ؟
آــيا هرگز حاضر خواهد شد كه به رضاى مولا و سرور خود بى‏ اعتنايى كند و تن به گـنـاه و معصيت دهد ؟ مسلما خـيـر و بـدون هـيـچ ترديدى اگـر در جامعه ‏اى چنين فرهنگى حــاكــم شـود و همه تنها در پى رضاى امام زمان خود باشند ، آن جامعه هرگز دچار بحران فرهنگى ، از خودبيگانگى، ياس و نوميدى و انحطاط نخواهد شد.
ايــن نكته نيز مسلم است كه اگر همه شيعيان با همدلى و همراهى دست‏ بيعت و يـارى به سوى مولا و سرور خود دراز كنند و بر نصرت او متفق شوند ديرى نخواهد پاييد كـه فرج مولايشان را درك خواهند كرد و براى هميشه از ظلمها و ذلتها رهايى ‏خواهند يافت. چنانكه در توقيع شريفى كــه بيش از ايـن نيز به بخشى از آن اشاره شد آمده است :
«اگر شيعيان مــا كــه خداوند آنان را در اطاعتش يارى دهد، در وفـاى پيمانى كه از ايشان گرفته شده يكدل و مصمم باشند ، نعمت لقاى ما از آنان به تاخير نمى‏ افتد و سـعـادت ديــدار مــا بـــراى آنـهـا بــا معرفت كـامل و راستين نسبت ‏به ما تعجيل مى‏ گردد.» < ادامه >

وظايف منتظران در عصر غيبت :

امام صادق عليه السلام فرمودند : خـوشـا بــه حــال شيعيان ما ! آنان كه در زمان غيبت قائم ما به ريسمان [ولايت] ما تمسك مى‏ جويند.»

د: امام حسين عليه السلام فرمود :
براى او [مهدى] غيبتى است كه اقوامى در آن از دين خارج شوند و گروهى بر دين ثابت قــدم بمانند و آزار و اذيت مى ‏كشند و بــه آنـ‏هـا گفته مى ‏شود : ايــن وعـده [ظهور] چه وقت عملى مى‏ شود ، اگر راست مى ‏گوييد ؟ بـى‏ ترديد صبر كننده در زمان غيبت در برابر آزار و تكذيب [مخالفان]، بـــه منزله جـهـاد كننده بـا شمشير در ركاب رسول خدا صلى الله عليه و آله است.»

امام صادق عليه السلام فرمود :
هـر كس شادمان مى‏ گردد از اينكه از ياران حضرت مهدى عليه السلام باشد، بايد منتظر باشد و به پرهيزكارى و اخلاق نيكو رفتار نمايد و او منتظر [واقعى] است.»

امام رضا عليه السلام فرمود :
هيچ كس از شيعيان ما . . . غم ديده نمى ‏شود مگر آن كه ما نيز در غم او غمگين مـى ‏شـويم و شـاد نمى ‏شود مـگر اينكه از شادى او شاد مى ‏شويم و هيچ يك از شيعيان ما در مشرق و مغرب زمين از نظر ما دور نيستند.»
< ادامه >

رفاه و آسایش در عصر ظهور :

حضرت علي (ع) فـقـر را بــه مرگ بزرگ تشبيه نموده و به فرزندش اين گونه توصيه مي كند :
«انـساني كــه در پـي كسب معيشت خود است را ملامت مكن ، زيــرا در فــقــر و تهيدستي ، خطاهاي او زياد مي شود. اي فرزندم ! فـقـيـر حقير است ، سـخـن او شنيده نمي شود و مـقـام او ، شناخته نمي گردد؛ شخص فقير، اگر راستگو باشد ، دروغگويش خوانند و اگر زاهد باشد و پرهيزگار، او را نادان گويند.
فرزندم هــر فــردي كه به فقر مبتلا شود، به چهار خصلت نيز مبتلا شود : سستي در يقين ، كاستي در عقل ، رقت و سستي در دين و كم شدن حيا در صورت، پس پناه به خداي متعال از فقر»

حضرت علي (ع) نيز راجع به رونق اقتصادي در عصر ظهور و نزول بركات آسماني در آن دوره طلايي مي فرمايد : «چون قائم قيام كند ، آسمان چنان كه بايد، باران بارد و زمين گياه روياند ... به گونه اي كــه زن از عراق درآيد و تا شام برود و جز بر زمين ها سرسبز گام ننهد ...»

در حديثي راجع به عصر ظهور مي خوانيم :
«انسان در عـصـر حاكميت جهاني حضرت مهدي ، هرآنچه از انواع دانه هاي زراعي بر زمين بيفشاند ، هفتصد برابر ، برداشت مي كند همان گـونـه كه خداي متعال در قرآن كريم فرموده است : «مـثـل آنــان كــه مال شان را در راه خدا انفاق كنند ، به مانند دانه اي است كه از يك دانه ، هفت خوشه برويد و در هر خوشه اي صد دانه باشد و خداوند براي هركس كه بخواهد مي افزايد.» < ادامه >